بسم الله الرحمن الرحیم

فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ﴿۳۶﴾سوره نور
در خانه‏هايى كه خدا رخصت داده كه [قدر و منزلت] آنها رفعت‏ يابد و نامش در آنها ياد شود در
آن [خانه]ها هر بامداد و شامگاه او را نيايش مى‏كنند (۳۶)

در زيارت جامعه خطاب به ائمّه معصومين‏عليهم السلام مى‏خوانيم: «جَعَلكم فى بيوتٍ أذِن اللّه
أن تُرفع...» بنابراين حرم
امامان معصوم‏عليهم السلام، يكى از مصاديق اين آيه است.
كلمه‏ى «ترفع» در آيه به معناى بلندى مكانى نيز مى‏تواند باشد، نظير آيه‏ى «اذ يَرفع ابراهيم القواعِدَ
من البيت و
اسماعيل»(78) كه حضرت ابراهيم پايه‏هاى كعبه را بلند ساخت.
امام باقرعليه السلام فرمود: مراد از «بيوت» در اين آيه، خانه‏هاى انبيا و حكما و امامان معصوم
مى‏باشد.(79) و «ثعلبى» در
تفسير خود نقل مى‏كند: روزى پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله مشغول تلاوت اين آيه بود. ابوبكر
برخاست و پرسيد: آيا
خانه‏ى فاطمه عليها السلام و على عليه السلام از مصاديق اين آيه است؟ فرمود: آرى، از بهترين
مصاديق اين آيه است.(80)
امام كاظم عليه السلام فرمود: مراد از «بالغدوّ و الآصال» در آيه، اوقات نماز است.(81)
در فرهنگ قرآن، در موارد متعدّدى به جاى نماز، واژه تسبيح آمده است، مانند: «وسبّح بالعشىّ
والابكار»(82)، «و سَبّح
بحَمدِ ربّك قبلَ طلوع الشمس و قبل الغروب»(83)

78) بقره، 127.
79) تفسير نورالثقلين.
80) تفسير روح‏المعانى.
81) بحار، ج‏23، ص‏326.
82) آل‏عمران، 41.
83) ق، 39.

پیام ها

۱- راهيابى به نور هدايت خداوند، با رفت و آمد به مساجد به دست مى‏آيد. «اللّه نور... يهدى اللّه لنوره...
فى بيوت...»
 2- مكان‏ها يكسان نيستند و بعضى از آنها، بر بعضى ديگر برترى دارند. «فى بيوت أذن اللّه أن تُرفَع»
 3- مساجد بايد از خانه‏هاى ديگر بهتر و برتر باشند. «أن تُرفَع»
 4- بزرگى و عظمت، مخصوص خدا و مواردى است كه او اجازه مى‏دهد. «أذن اللّه أن تُرفَع»
 5 - اصل در استفاده از مساجد، نماز و ذكر خداست، نه مراسم ديگر. «يُذكرُ فيها اسمه»
 6- درهاى مسجد بايد در اوقات نماز باز باشد و كسى حقّ ندارد آن را ببندد. «يسبّح له فيها بالغُدوّ
و الآصال»
 7- تسبيح خداوند، بايد هر صبح و شام تكرار شود. «يسبّح... بالغُدوّ و الآصال» (عنصر زمان و مكان
در عبادت مؤثّر است