اجازه عبادت ......

بسم الله الرحمن الرحیم
فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ
در خانههايى كه خدا رخصت داده كه [قدر و منزلت] آنها رفعت يابد و نامش در آنها ياد شود در
آن [خانه]ها هر بامداد و شامگاه او را نيايش مىكنند
أن تُرفع...» بنابراين حرم
امامان معصومعليهم السلام، يكى از مصاديق اين آيه است.
كلمهى «ترفع» در آيه به معناى بلندى مكانى نيز مىتواند باشد، نظير آيهى «اذ يَرفع ابراهيم القواعِدَ
من البيت و
اسماعيل»(78) كه حضرت ابراهيم پايههاى كعبه را بلند ساخت.
امام باقرعليه السلام فرمود: مراد از «بيوت» در اين آيه، خانههاى انبيا و حكما و امامان معصوم
مىباشد.(79) و «ثعلبى» در
تفسير خود نقل مىكند: روزى پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله مشغول تلاوت اين آيه بود. ابوبكر
برخاست و پرسيد: آيا
خانهى فاطمه عليها السلام و على عليه السلام از مصاديق اين آيه است؟ فرمود: آرى، از بهترين
مصاديق اين آيه است.(80)
امام كاظم عليه السلام فرمود: مراد از «بالغدوّ و الآصال» در آيه، اوقات نماز است.(81)
در فرهنگ قرآن، در موارد متعدّدى به جاى نماز، واژه تسبيح آمده است، مانند: «وسبّح بالعشىّ
والابكار»(82)، «و سَبّح
بحَمدِ ربّك قبلَ طلوع الشمس و قبل الغروب»(83)
79) تفسير نورالثقلين.
80) تفسير روحالمعانى.
81) بحار، ج23، ص326.
82) آلعمران، 41.
83) ق، 39.
فى بيوت...»
2- مكانها يكسان نيستند و بعضى از آنها، بر بعضى ديگر برترى دارند. «فى بيوت أذن اللّه أن تُرفَع»
3- مساجد بايد از خانههاى ديگر بهتر و برتر باشند. «أن تُرفَع»
4- بزرگى و عظمت، مخصوص خدا و مواردى است كه او اجازه مىدهد. «أذن اللّه أن تُرفَع»
5 - اصل در استفاده از مساجد، نماز و ذكر خداست، نه مراسم ديگر. «يُذكرُ فيها اسمه»
6- درهاى مسجد بايد در اوقات نماز باز باشد و كسى حقّ ندارد آن را ببندد. «يسبّح له فيها بالغُدوّ
و الآصال»
7- تسبيح خداوند، بايد هر صبح و شام تكرار شود. «يسبّح... بالغُدوّ و الآصال» (عنصر زمان و مكان
در عبادت مؤثّر است
بسم الله الرحمن الرحیم ،وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ 69عنکبوت