بسم الله الرحمن الرحیم
سخنی با خوبان ودوستان گلم :
سعی نمائیم از نهج البلاغه مولی علی علیه السلام ،
در زمانهایی استفاده نمائیم ،تا از کوثر ولایت منفعتی نیکو برده باشیم  .
وقتی قران کریم می خوانیم در محضر خدای متعال نشسنه
وبهره می بریم .وقتی نهج البلاغه می خوانیم ،در محضر مولی علی
علیه السلام نشسته وبهره می بریم .......................
واز عمرمان استفادهای مفید بکنیم تا در روز قیامت حسرت نخوریم .
امین

متن عربي
[ 1 ] رسائل أمير المؤمنين عليه السلام
باب المختار من كتب مولانا أمير المؤمنين علي عليه السلام و رسائله إلى أعدائه و أمراء بلاده و يدخل في ذلك ما اختير من عهوده إلى عماله و وصاياه لأهله و أصحابه
و من كتاب له ع إلى أهل الكوفة عند مسيره من المدينة إلى البصرة
مِنْ عَبْدِ اَللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ إِلَى أَهْلِ اَلْكُوفَةِ جَبْهَةِ اَلْأَنْصَارِ وَ سَنَامِ اَلْعَرَبِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي
أُخْبِرُكُمْ عَنْ أَمْرِ عُثْمَانَ حَتَّى يَكُونَ سَمْعُهُ كَعِيَانِهِ إِنَّ اَلنَّاسَ طَعَنُوا عَلَيْهِ فَكُنْتُ رَجُلاً مِنَ اَلْمُهَاجِرِينَ أُكْثِرُ اِسْتِعْتَابَهُ وَ أُقِلُّ عِتَابَهُ وَ كَانَ طَلْحَةُ وَ اَلزُّبَيْرُ أَهْوَنُ سَيْرِهِمَا فِيهِ اَلْوَجِيفُ وَ أَرْفَقُ حِدَائِهِمَا اَلْعَنِيفُ وَ كَانَ مِنْ عَائِشَةَ فِيهِ فَلْتَةُ غَضَبٍ فَأُتِيحَ لَهُ قَوْمٌ فَقَتَلُوهُ وَ بَايَعَنِي اَلنَّاسُ غَيْرَ مُسْتَكْرَهِينَ وَ لاَ مُجْبَرِينَ بَلْ طَائِعِينَ مُخَيَّرِينَ وَ اِعْلَمُوا أَنَّ دَارَ اَلْهِجْرَةِ قَدْ قَلَعَتْ بِأَهْلِهَا وَ قَلَعُوا بِهَا وَ جَاشَتْ جَيْشَ اَلْمِرْجَلِ وَ قَامَتِ اَلْفِتْنَةُ عَلَى اَلْقُطْبِ فَأَسْرِعُوا إِلَى أَمِيرِكُمْ وَ بَادِرُوا جِهَادَ عَدُوِّكُمْ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ
ترجمه مرحوم دکتر شهیدی

باب گزيده نامه‏هاى مولاى ما امير مؤمنان است،
به دشمنان و فرمانگزاران او در شهرها، و در اين باب گزيده‏اى از عهدنامه‏ها به كاركنانش و وصيتها كه به كسان و يارانش فرموده، آمده است.
1 از نامه‏هاى اوست
به مردم كوفه، هنگامى كه از مدينه به بصره مى‏رفت از بنده خدا، على امير مؤمنان،
به مردم كوفه كه در ميان انصار پايه‏اى ارجمند دارند، و در عرب مقامى بلند من شما را از
كار عثمان آگاه مى‏كنم، چنانكه شنيدن آن همچون ديدن بود: مردم بر عثمان خرده گرفتند. من يكى از مهاجران بودم بيشتر خشنودى وى را مى‏خواستم و كمتر سرزنشش مى‏نمودم، و طلحه و زبير
آسانترين كارشان آن بود كه بر او بتازند، و برنجانندش و ناتوانش سازند. عايشه نيز سر برآورد و
خشمى را كه از او داشت، آشكار كرد و مردمى فرصت يافتند و كار او را ساختند. پس مردم با
من بيعت كردند، نه نادلخواه و نه از روى اجبار بلكه فرمانبردار و به اختيار.
و بدانيد كه مدينه 1 مردمش را از خود راند، و مردم آن در شهر نماند.
ديگ آشوب جوشان گشت، و فتنه بر پاى و خروشان. پس به سوى امير خود شتابان بپوييد
و در جهاد با دشمنتان بر يكديگر پيشى جوييد ان شاء اللّه.