بسم الله الرحمن الرحیم   (وصل الله علی محمد وال الطاهرین وعجل فرج ال محمد)

ورها شدم من اینک در سردابی تاریک وعمیق به بلندی بی نهایت

ترسناک و خفه چون خانه ابلیس

سردونموردر استانه رفتن از این کوچه بن بست که دنیا نامند.

وهمسفری که با من بود در ایستگاهی ان سوتر پیاده شد.

ومن تنها وبیکس این راه زندگی را بی همراهی او باید طی کنم .

وخسته وغمگین از این همه روز مرگیهای تهوع اور واینهمه شادیهای وهم الود

وتنها مرا خدای مهربان سیر خواهد کرد.

ویاد او وعطر دل انگیز ایمان به او

وکلام جان فزایش ،و نماز برای او

مرا ارامش خواهد داد.

باشد ای غریبه اشنا با دل من ،بگذر از فراسوی پرواز اندیشه ام ،

که تو دیگر رفتنی گشتی ومن ماندنی وتنها در این کلبه تنهاییم

وبا یاد خدای مهربانم وغمهای نهانم

یاد وخاطره تورا به نظاره می نشینم

وخوشبخت می گردم ان لحظه ای که با هم ترانه زندگی می سرودیم .

یادش به خیر

وهمیشه سبز باشی .

ای همیشه سبز

والسلام علیکم ورحمت الله وبرکاته

والحمدوالله رب العالمین

حمید